Καρπενήσι 2012

Ζωή μου...

Περπατούσα στην άκρη της πόλης,

Δεν ήθελα κόσμο,

Μόνο να κρύβομαι,

Ο κόσμος ο δικός μου μια σταλιά

5 άνθρωποι όλοι κι όλοι.

Χαμένος χρόνος στο τίποτα,

Ατελείωτες συζητήσεις,

Περιμένοντας τη ζωή.

Αυτή να τρέχει μπροστά,

Κι εγώ να κοιτάζω.

Ο χρόνος να χάνεται

Κι εγώ σε στάση.

Βαρέθηκα να περιμένω,

Να την ψάξω θέλω,

Να τη ζήσω,

Να την πιάσω στα χέρια μου.

Να ζήσω θέλω!

Στο τέρμα

Κυνηγάω το όνειρο

Κι όλο φεύγει,

Είμαι πίσω του,

Ποτέ δίπλα,

Μισή ψυχή,

Γιατί, για ποιόν,

Για πόσο;

Ποιο όνειρο;

Το ξέρω;

Το βλέπω;

Το έχασα;

Στα χαμένα,

Πάλι εδώ,

Πάλι στο τέρμα.

Σκοτάδι,

Άδειο, στεγνό

Σκοτάδι.

Μια χαραμάδα...

Πουθενά!

το χρώμα σου...γκρι

μπλε

πάθος,

άσπρο,

ζωή

κι εσύ πουθενά!

κίτρινο,

άρωμα,

πράσινο,

αγκαλιά

κι εσύ πουθενά!

ροζ,

μουσική,

γαλάζιο,

εκδρομή

κι εσύ πουθενά!

καφέ,

γεύση,

γαλάζιο,

όνειρο

κι εσύ πουθενά!

χωρίς αφορμή

Λείπεις,

τίποτα δεν έχει νόημα,

ούτε χαρά ούτε λύπη,

κενό μόνο,

ηχώ στην καρδιά η μοναξιά,

ηχώ η φωνή,

στο κενό χτυπάει,

ένα κενό που πονάει.

Αγρίμι και πάλι,

Ψηλά τα τείχη!

Κρύβομαι!

Από μένα.

couleurs...

Rouge, le feu

Seule,

Bleu, la mer,

Seule,

Orange, la joie,

Seule,

Vert, l’espoir,

Seule,

Blanc, le vide,

Seule,

Jaune, l’acide,

Seule,

Gris, la tristesse,

Seule,

Noir, la mort

Non!

Μεγαλώνω

Πράγματα με συνταράζουν,

με σοκάρουν,

με τρομάζουν...μεγαλώνω!

Οσο μεγαλώνω τόσο πλησιάζουν,

όσο πλησιάζουν τόσο φοβάμαι!

Δυσκολεύομαι να πιστέψω,

δεν χωράνε στο κεφάλι μου.

Αυτά που φοβάμαι περισσότερο.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο!

"Ηταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;

Όλα μου μοιάζαν παντοτινά" (Α. Ιωαννίδης).

Παίζει στο ράδιο,

τόσο κοντά μου.

Δύσκολος καιρός

δεν είναι καν δικός μου,

είναι δίπλα μου,

στην πόρτα μου,

στους φίλους μου,

σε ανθρώπους που αγαπάω.

Τόσο μικρή, αδύναμη.

Όλα ασήμαντα,

ανάξια λόγου.

Τι είναι ουσιαστικό;

Τι αξίζει τον κόπο;

Αιώνιες απορίες πνιγμένες,

καθημερινότητα χαμένη,

κυνηγητό λογαριασμών.

κυνηγητό!

ποιότητα ζωής;!

Και βουλιάζουμε!

Η ζωη είναι αλλού;!

Ανθρωπο ζητώ

Ψάχνω Εσένα,

Κοιτάζω γύρω μήπως σε δω,

Μήπως σ’ αναγνωρίσω,

Ψάχνω τη μυρουδιά σου,

Σε ψάχνω,

Στο δρόμο μου,

Στα τραγούδια που ακούω,

Εσένα,

Εσένα που με κάνεις ολόκληρη,

Εσένα που με αφήνεις να πεθάνω στα χέρια σου,

Εσένα,

Εσένα που φοβάμαι να σε κοιτάξω κατάματα,

Εσένα που σε νιώθω στο δέρμα μου κι ανατριχιάζω,

Εσένα,

Εσένα που θα μ’αφησεις να παραδοθώ.

Εσένα που θα γύρω το κεφάλι μου στον ώμο σου,

Εσένα.

Αν με δεις φώναξε με,

Θα σ’ακούσω,

Αν με δεις πιάσε μου το χέρι,

Θα κρατηθώ,

Αν με δεις,

Πάρε με αγκαλιά,

Σ’έχω ανάγκη,

Εσένα!

Αλλαγές...

Κάποτε...

Έπαιζα,

Γελούσα,

Χόρευα,

Ξεχνούσα,

Προχωρούσα,

Διασκέδαζα,

Άγγιζα,

Μελετούσα,

Ζούσα,

Αγαπούσα!

Τώρα;

Θυμάμαι,

Λυπάμαι,

Νοσταλγώ,

Μεγαλώνω,

Προσπερνώ,

Ωριμάζω,

Κρύβομαι,

Θυμώνω,

Φοβάμαι,

Απουσιάζω!

Λέξεις...

Αν ησυχία

Απ ουσία,

Αν άπηρο,

Εκ πνοή

Αλλά ζω

Δ ίχως,

Κρ αυγή,

Στ οργή,

Βλ έμμα

Ο δύνη,

Παρ άδοξη

Π λήξη

Τι κι αν περνάει ο καιρός;

Βλέμματα, χαραγμένα,

Δικά σου,

Δικά μας.

Τότε,

Τώρα,

Αλλαγές,

Νέα πρόσωπα,

Παλιές φωτογραφίες,

Μικροπράγματα,

Πάνω τους το βλέμμα

Στέκεται η καρδιά

Νοσταλγία;

Απουσία;

Απάτη;

Αγάπη;

Seul,

Sans toi,

Seul,

Vide sans toi,

Il n’y a plus de sens,

Rien que le vide,

Il y a un an,

Sans tes yeux…

Κυριακάτικη καλημέρα

Πάκι μου...

Έρχονται καμιά φορά τα όνειρα και με ταράζουν, μου θυμίζουν όσα ξεχνώ, όσα προσπαθώ να πετάξω για να νιώσω καλύτερα. Τέτοια όνειρα έρχονται στον ύπνο μου τελευταία, όνειρα που δημιουργούν απορίες, ελλείψεις, αγωνίες και άγχη. Πως διαχειρίζεται κανείς τα όνειρα; Πως τα αντιμετωπίζει; Μπορεί κάποιος να κατεβάσει απλά το διακόπτη όπως κάνουμε και κατά τη διάρκεια της μέρας; Είναι εφικτό;

Με καταδιώκουν τελευταία όνειρα χαμένα, όνειρα που στάθηκαν στο ξεκίνημά τους, όνειρα παιδικά…κι εφιάλτες, σημερινοί, αληθινοί εφιάλτες! Η μέρα λύτρωση, γεμάτη από το θόρυβο της πόλης, κρυμμένη πίσω από τη μάσκα της καθημερινότητας και της υποκρισίας. «Όλα καλά», η πιο κλασική απάντηση, η απόλυτη κάλυψη!

Θυμώνω, με μένα που δεν αντιδρώ, με μένα που τείνω να σταματήσω να τα κυνηγάω, θυμώνω που καμιά φορά συμβιβάζομαι. Που καμιά φορά με παίρνει η καθημερινότητα στην πλάτη και με σέρνει μαζί της.

Μέρες φθινοπωρινές, νύχτες υγρές, πιο κρύες, μέρες απολογισμού και ανασυγκρότησης, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω… Κι οι μέρες μικραίνουν, οι νύχτες κρυμμένες κάτω από χουχούλικες κουβέρτες, μαζί με τα όνειρα, να προσπαθούν να ζεσταθούν και να με ζεστάνουν…

Κι μετά έρχεσαι εσύ…και με παίρνεις αγκαλιά, με κοιτάζεις στα μάτια και μου χαμογελάς, μου θυμίζεις πια είμαι και γιατί είμαι…και χάνονται οι εφιάλτες και τρέχουν να κρυφτούν τα άγχη. Η Ηρεμία έρχεται και με ζεσταίνει, όπως με ζεσταίνει η φωνή σου όταν λες το όνομά μου. Δεν ξέρω αν σε έχω ευχαριστήσει για αυτό, για την αγάπη και την ηρεμία, για την πίστη και την εμπιστοσύνη.

Ήρθες σε μια περίοδο που δεν σε περίμενα, που είχα αποφασίσει να μείνω μόνη μου και να είμαι μόνο για μένα. Ήρθες και το φθινόπωρό μου έχει γίνει μια μαγική εποχή γεμάτη από την αρχή με όνειρα νέα και παλιά. Ήρθες και ξέρω και πάλι πια είμαι, με ξαναβρήκα και είμαι ολόκληρη!

Ξέρω πως είναι φορές που χάνομαι, φορές που κατεβάζω τα χέρια. Ένα χαμόγελό σου όμως είναι αρκετό για να μου ζεστάνει την καρδιά και να συνεχίσω. Ένα βλέμμα σου έχει τη δύναμη να με γεμίσει ενέργεια και όρεξη. Ένα βλέμμα σου... ακόμη κι όταν με πιάνει το φθινόπωρό μου…

L'invitation au voyage

Mon enfant, ma soeur,
Songe à la douceur
D'aller là-bas vivre ensemble !
Aimer à loisir,
Aimer et mourir
Au pays qui te ressemble !
Les soleils mouillés
De ces ciels brouillés
Pour mon esprit ont les charmes
Si mystérieux
De tes traîtres yeux,
Brillant à travers leurs larmes.

Là, tout n'est qu'ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.

Des meubles luisants,
Polis par les ans,
Décoreraient notre chambre ;
Les plus rares fleurs
Mêlant leurs odeurs
Aux vagues senteurs de l'ambre,
Les riches plafonds,
Les miroirs profonds,
La splendeur orientale,
Tout y parlerait
À l'âme en secret
Sa douce langue natale.

Là, tout n'est qu'ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.

Vois sur ces canaux
Dormir ces vaisseaux
Dont l'humeur est vagabonde ;
C'est pour assouvir
Ton moindre désir
Qu'ils viennent du bout du monde.
- Les soleils couchants
Revêtent les champs,
Les canaux, la ville entière,
D'hyacinthe et d'or ;
Le monde s'endort
Dans une chaude lumière.

Là, tout n'est qu'ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.

Charles Baudelaire
Les fleurs du mal

Kαλοκαίρι...

Καλοκαίρι και πάλι,
Καλοκαίρι καινούριο,
Καλοκαίρι μουσικό,
Καλοκαίρι γεμάτο χρώματα,
Καλοκαίρι με φτερά απλωμένα,
Καλοκαίρι γεμάτο αγκαλιές και χορούς,
Καλοκαίρι ζεστό και χουχούλικο,
Καλοκαίρι στην αγκαλιά σου,
Καλοκαίρι στα χάδια σου,
Καλοκαίρι…

Παρά το κρύο...

Σπλιτς - σπλατς!

Και τώρα στα βαθιά, κολυμπάω, δεν ξέρω τι στυλ, νιώθω υπέροχα όμως μέσα στο νερό. Δεν έχω σκεφτεί τα σκυλόψαρα, ούτε έχω κοιτάξει για τη στεριά. Κολυμπάω κι ελπίζω πως μέχρι να αρχίσω να κουράζομαι θα την έχω βρει και θα την αγγίζω σχεδόν.
Πάντα είχα καλές αντοχές, ας ελπίσουμε λοιπόν πως δεν θα με προδώσουν σε αυτή τη φάση. Γιατί ειδικά τώρα πρέπει να φτάσω στη στεριά κι όχι σε οποιαδήποτε, αλλά σε αυτή που έχω ονειρευτεί, σε αυτή που έχω βάλει απέναντί μου με σκοπό να τη φτάσω, την ώρα που αποφάσησα να βουτήξω.
Νιώθω γεμάτη όμως, χαρούμενη, δυνατή. Τώρα νιώθω πως θα φτάσω. Οχι ότι έχω σταματήσει να φοβάμαι. Σίγουρα ο φόβος είναι υπαρκτός, μόνο που τώρα είναι σύντροφος, σύμμαχος. Με κρατάει στην επιφάνεια όπως η μάνα που κρατάει το παιδί της, βάζοντας το χέρι της στην κοιλιά του, μέσα στη θάλασσα μαθαίνοντάς το να κολυμπάει.
Φίλος μου ο φόβος λοιπόν σ'αυτή τη φάση κι η στεριά μου εκεί, απέναντι, δεν τη βλέπω με τα μάτια μου, την έχω δει στα όνειρά μου και ξέρω πως να τη φτάσω. Κολυμπάω και το νερό δεν είναι καν κρύο, είναι χλυαρό και φιλόξενο. Τώρα δεν έχω παρά να κουνήσω τα χέρια και τα πόδια μου. Σπλιτς - σπλατς!

Καλοκαιρινά ταξίδια

Επιτέλους ησυχία, ένα βιβλίο στο χέρι και με αργά βήματα στην χουχουλιαστή πολυθρόνα, την ειδική για άνετο και απολαυστικό διάβασμα. Μετά από καιρό έχω την πολυτέλεια να χωθώ στην αγαπημένη μου πολυθρόνα για να ακολουθήσω τα χνάρια ενός ήρωα, να γευτώ ότι γεύεται, να αγγίξω ότι αγγίζει. Είναι αυτές οι φορές που δεν έχει σημασία τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο, το μυαλό μου μένει στον ήρωα του βιβλίου που διαβάζω ακόμη κι όταν δουλεύω.
Τώρα όμως είναι η απόλυτη απόλαυση, τα τσιγάρα μου δίπλα μου, η κούπα με τον αχνιστό καφέ, το τασάκι…όλα σε απόσταση τεντώματος του χεριού. Τα τηλέφωνα κατεβασμένα! Επιτέλους, ώρα για ταξίδια!
Όλη τη γη έχω γυρίσει έτσι, πότε παρέα μ’έναν καπετάνιο, πότε παρέα με έναν μάγο, πότε στη ράχη ενός άλμπατρος…Τα πιο όμορφα ταξίδια μου τα έχω κάνει μέσα από τα βιβλία, όλων των ειδών τα βιβλία, όλων των περιεχομένων και ιστοριών. Αρκεί ο συγγραφέας να ξέρει να με πιάσει από το χέρι και να με πάρει μαζί του. Αυτός είναι το παν στο βιβλίο, αν δεν ξέρει να σου απλώσει το χέρι, μένεις εκεί, καθισμένος στην χουχουλιαστή πολυθρόνα με μια πικρή γεύση στο στόμα, με τη γεύση ενός ταξιδιού που δεν ξεκίνησε ποτέ.
Και είναι δύσκολη η στιγμή που κλείνεις ένα βιβλίο γιατί δεν ήταν έγκυρο το εισιτήριο, πονάει. Είναι σαν να φτάνεις στην αποβάθρα και να βλέπεις το πλοίο να φεύγει, χωρίς εσένα… Ευτυχώς δεν το έχω χάσει πολλές φορές κι έχω κάνει μαγικά ταξίδια, γεμάτα εικόνες, χρώματα και μουσική.
Μπροστά σ’ένα πλοίο βρίσκομαι και πάλι, έτοιμη να ταξιδέψω, ο σάκος στον ώμο, τα τσιγάρα μου στο χέρι, κάπου στο βάθος ο Γιώργος παίζει μουσική, δεν ξέρω τι είναι, Μότσαρτ ίσως, δεν έχει σημασία, μου αρκεί που μου κουνάει το μαντίλι και φουσκώνει τα πανιά για το ταξίδι μου. Ήρθε η ώρα, ανοίγω την πρώτη σελίδα…φεύγω τώρα, καλό μου ταξίδι.

κυνηγάω το χρόνο

Κυνηγάω το χρόνο, το χρόνο που χάνεται,
Το δικό μας. Τις ώρες του «μαζί» που δεν ήρθαν,
Αυτές που περνούν χωρίς εμάς,
τα χρώματα που χάνονται στη δύση,
τα όνειρα που θάβονται στην άμμο,
τα λόγια που έμειναν βουβά, άηχα
τα σ’αγαπώ που έμειναν ανείπωτα.

Κυνηγάω το όνειρο, το όνειρο του γέλιου σου,
Της φωνής σου, της ανάσας σου, της αφής σου.
Αυτό που μας έφερε κοντά, αυτό που μας χώρισε,
Αυτό που με καταδιώκει στον ύπνο μου,
Αυτό που στοιχειώνει τη μέρα μου.
Το όνειρο μου να είμαι μαζί σου,
Την ανάγκη σου να είσαι χώρια μου

Κοροϊδεύω το χρόνο, δεν κάνω τίποτα
Απλά περιμένω. Να ερθεις; Δεν ξέρω, μπορεί.
Να μου περάσει; Ισως...
Κοροϊδεύω τις σκέψεις,
Όλα αρχίζουν σημερα!