1

Ασφυκτιούσε!

Άκουγε το χώμα να χτυπάει το φέρετρο. Δεν μπορούσε να δει, ήταν πολύ σκοτεινά εκεί μέσα, σκοτεινά και υγρά, η μυρουδιά της μούχλας της έπνιγε τα ρουθούνια.

Ασφυκτιούσε!

Δεν είχε πεθάνει κι όμως δέκα εκατομύρια άνθρωποι είχαν έρθει στην κηδεία της και με τη σειρά του ο καθένας, περιμένοντας υπομονετικά, μισοκλαίγοντας, μισοαδιαφορόντας, έριχναν το χώμα στο φέρετρο, όπως ορίζει το έθιμο.

Ασφυκτιούσε!

 Ηταν τόσο στενά εκεί μέσα που δεν μπορούσε καθόλου να κουνηθεί, σαν να το είχαν κάνει το φέρετρο όσο πιο στενό γινόταν.

Ασφυκτιούσε!

Ο ήχος, μονότονος, όπως και η μυρωδιά από μούχλα και χώμα που την κάλυπταν την έπνιγαν.

Ασφυκτιούσε!

Ήθελε να φωνάξει. ΖΩ! ΔΕΝ  ΠΕΘΑΝΑ! Δεν έβγαινε φωνή από το στόμα της. Μόνο κάτι σκουλίκια είχαν αρχίσει να βγαίνουν.

Ασφυκτιούσε!

Προσπάθησε να φέρει το χέρι στο στόμα, να καθαριστεί. Χωρίς αποτέλεσμα. Όσο σκουπιζόταν τόσο τα σκουλίκια αυξάνονταν.

Ασφυκτιούσε!

Ένα μαύρο υγρό άρχισε να τρέχει από τους πόρους του κορμιού της. Σαν πύον, μόνο πιο βρωμερό. Ένιωθε πως θα πνιγόταν μέσα του.

Ασφυκτιούσε!

Η βρώμα γινόταν όλο και πιο αφόρητη. Ήθελε να βγεί. Ήθελε να ζήσει. Δεν ήθελε να πεθάνει έτσι.

Ασφυκτιούσε.

Κάποιοι αποφάσησαν πως είχε πεθάνει και όσοι ήρθαν στην κηδεία της το είχαν αποδεχτεί. Όμως αυτή ήταν ακόμα ζωντανή.

Ασφυκτιούσε!

Ποιος θα το πίστευε πως αυτό ήταν το τέλος της; Ζωντανή μέσα σε ένα στενό φέρετρο, με το σώμα της να ξερνάει σκουλίκια και μαύρο πύον.

Ασφικτυούσε!

Ένιωσε το χώμα πιο βαρύ πάνω της, άρχισε να ελπίζει πως μπορεί να σπάσει το φερετρο έτσι και να βγει.

Ασφυκτιούσε!

Όμως την ήθελαν νεκρή! Κάποιους τους βόλευε περισσότερο έτσι. Το δέχτηκε και σταμάτησε να αντιστέκεται. Δεν ήταν πια μόνη. Δέκα εκατομύρια άνθρωποι ήταν μαζί της, μέσα στο φέρετρο.

Έκλεισε τα μάτια.

 Τετέλεσται!

Περνώντας...

...

Λόγια...

Λέξεις!
Μόνο λόγια, προτάσεις,
ήχοι που βγαίνουν από το στόμα χωρίς καμία σημασία,
χωρίς ουσία,
λέξεις για τις λέξεις,
άχρωμες, άοσμες, ανούσιες.
Λέξεις!
Γεμάτες χρώματα, μελωδίες,
να κρύψουν το ψέμα, να κρύψουν την ουσία.
Λέξεις!
Μάσκες κρυμμένες στα λόγια,
προσωπα κρυμμένα στις μάσκες.
Λέξεις!
Αχρηστη επικοινωνία,
χωρίς λόγια, χωρίς σημασία.
Λέξεις!
Με κούρασαν, τις πίστεψα, βαρέθηκα!

Ελπίδα

Κάθε μέρα την ψάχνω, να πιαστώ πάνω της,
Κάθε μέρα τη χάνω κι αγωνίζομαι,
Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα
Τρέχω πίσω της και φεύγω μακριά της
Για χάρη της συνεχίζω, εξαιτίας της παραιτούμαι
Κι αυτή πάντα τόσο κοντά και τόσο άπιαστη,
Τόσο μακριά και τόσο δίπλα μου,
Χωρίς αυτή δεν ζω, τη χάνω και πνίγομαι,
Τη νιώθω να φεύγει και πνίγομαι,
Τρέχω πίσω της σαν παιδί πίσω απ’ τη μπάλα του,
Τρέχω, την κυνηγάω κι όλο τη χάνω
Κι όλο τη βρίσκω κι όλο μου γλιστρά,
Δίνει νόημα στη ζωή μου, δε ζητάει τίποτε
Κι όμως δεν είναι πάντα δίπλα μου,
Δεν με κρατάει από το χέρι όταν φοβάμαι,
Τότε είναι που τη χάνω, τότε είναι που χάνομαι
Που δεν βλέπω πια φως παρά μόνο σκοτάδι.
Μα ο ήλιος βγαίνει κάθε πρωί κι αυτή γυρίζει
Μου χαμογελάει κι αρχίζουμε πάλι από την αρχή…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ανέβασα κάτι και είναι αλήθεια πως μου έλειψε πολύ, θα προσπαθήσω να είμαι πιο συνεπής φέτος :ρ
Καλή χρονιά σε όλους. Χρωματιστή σαν ουράνιο τόξο, μοσχομυριστή σαν κουλουράκι, απαλή σαν λούτρινο, μελωδική σαν τα κύμματα και ζωντανή σαν ένα πιτσιρίκι υπερκινητικό!!!

Au lecteur

La sottise, l'erreur, le péché, la lésine,
Occupent nos esprits et travaillent nos corps,
Et nous alimentons nos aimables remords,
Comme les mendiants nourrissent leur vermine.

Nos péchés sont têtus, nos repentirs sont lâches ;
Nous nous faisons payer grassement nos aveux,
Et nous rentrons gaiement dans le chemin bourbeux,
Croyant par de vils pleurs laver toutes nos taches.

Sur l'oreiller du mal c'est Satan Trismégiste
Qui berce longuement notre esprit enchanté,
Et le riche métal de notre volonté
Est tout vaporisé par ce savant chimiste.

C'est le diable qui tient les fils qui nous remuent !
Aux objets répugnants nous trouvons des appas ;
Chaque jour vers l'enfer nous descendons d'un pas,
Sans horreur, à travers des ténèbres qui puent.

Ainsi qu'un débauché pauvre qui baise et mange
Le sein martyrisé d'une antique catin,
Nous volons au passage un plaisir clandestin
Que nous pressons bien fort comme une vieille orange.

Serré, fourmillant, comme un million d'helminthes,
Dans nos cerveaux ribote un peuple de démons,
Et, quand nous respirons, la mort dans nos poumons
Descend, fleuve invisible, avec de sourdes plaintes.

Si le viol, le poison, le poignard, l'incendie,
N'ont pas encor brodé de leurs plaisants dessins
Le canevas banal de nos piteux destins,
C'est que notre âme, hélas ! N'est pas assez hardie.

Mais parmi les chacals, les panthères, les lices,
Les singes, les scorpions, les vautours, les serpents,
Les monstres glapissants, hurlants, grognants, rampants,
Dans la ménagerie infâme de nos vices,

Il en est un plus laid, plus méchant, plus immonde !
Quoiqu'il ne pousse ni grands gestes ni grands cris,
Il ferait volontiers de la terre un débris
Et dans un bâillement avalerait le monde ;

C'est l'ennui ! - l'œil chargé d'un pleur involontaire,
Il rêve d'échafauds en fumant son houka.
Tu le connais, lecteur, ce monstre délicat,
Hypocrite lecteur, - mon semblable, - mon frère !

Charles Baudelaire
Les fleurs du mal

Ο φάρος...

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Sara Kane "Crave"

Όμορφος κόσμος...

Σιωπή, αμήλικτος ήχος, επικίνδυνη απειλή.
Σιωπή ματωμένη, σιωπή κομματιασμένη, καρβουνιασμένη,
Ατέλειωτη σιωπή. Λόγια βουβά που πλημμυρίζουν τα μάτια,
Λόγια άχρωμα που δεν φτάνουν στα αφτιά, λόγια μικρά,
Ανύμπορα, λόγια ανείπωτα.
Χέρια γρδαρμένα, δουλεμένα, στάζουν τον πόνο και την οργή.
Πρόσωπα καπνισμένα, μάτια κόκκινα από το κλάμα, από την καπνιά
Μάτια χαμένα, απορημένα, μάτια απαρηγόρητα.
Παιδιά μουτζουρωμένα, κλαμμένα, μόνα,
Παιδιά άστεγα, πεινασμένα, ταλαιπωρημένα,
Παιδιά αγέλαστα, γερασμένα, χωρίς ελπίδα παιδιά.

Θέλω

Εχω ένα κενό και πως να το περιγράψω,
Το μυαλό μου μουδιασμένο,
το κορμί μου επίσης,
Και κανείς, τίποτα, δεν με συγκηνεί.
Καιρό είχα να νιώσω έτσι,
το κενό να με κατακλύζει,
Χρόνια. Σήμερα με επισκέφθηκε και πάλι
ήρθε να με δει,
Κι ας μη μου έλειψε.
Περίεγο να μη νιώθεις τίποτα
κι όμως κάτι να σ’ενοχλεί,
Τίποτα, κι όμως κάτι ταράζει την ψυχή μου.
Κάτι με πονάει, με χτυπάει, σαν ρεύμα,
Αδιαφορία, αδράνεια, ανία.
Δεν τις γνωρίζω, ξένες μου είναι.
Κι όμως ήρθαν σπίτι μου,
ήρθαν να μείνουμε μαζί
Κι ας μη με ρώτησαν.
Δεν τις θέλω!! Να νιώθω θέλω,
Να χάνω το μυαλό μου,
Στα μάτια ενός ανθρώπου να λάμπει ο κόσμος,
Να ανασαίνω την ανάσα του και να ζω,
Να χάνομαι όταν δεν τον βλέπω,
Να πετάω στα σύννεφα στην αφή του,
Να αποπροσανατολίζομαι μακρία του,
Να ζω για το γέλιο του....
Να χάσω κάθε έλεγχο, να ερωτευτώ σαν παιδί,
Να ενθουσιαστώ και να φωνάξω...
Μπορώ να κάνω τα πάντα τώρα,
Ερωτεύτηκα, είμαι δυνατή!

Καλό μας μήνα! :)

Ο ήχος της σιωπής

Πολύτιμη σιωπή,
εκκωφαντική,
σχεδόν τρομακτική
Είναι δική σου,
δική σου,
η σιωπή σου...
Με γοητεύει,
με πονάει,
με αποπροσανατολίζει...
Πολύτιμη σαν σπάνιο λουλούδι,
σαν αυτό που ανθίζει όταν γελάς...
εκκωφαντική σαν ήχος αεροπλάνου στην απογείωση,
γοητευτική σαν ελεύθερη πτώση,
τρομακτική σαν τη μοναξιά.
Η σιωπή σου...

Μια στιγμή

Μια στιγμή μαζί σου,
Να χαθώ στα μάτια σου,
Να κοιμηθώ στα χάδια σου,
Να πνιγώ στο λακάκι του λαιμού σου.
Μια στιγμή μαζί σου,
Ν’αγγίξω το χέρι σου,
Να μυρίσω τα μαλιά σου,
Να ανασάνω την ανάσα σου.
Μια στιγμή μαζί σου,
Να χορέψω στους ρυθμούς σου,
Να ταξιδέψω στη φωνή σου,
Να τρέξω στα όνειρά σου.
Μια στιγμή μαζί σου...
Αυτή που ψάχνω στα όνειρά μου,
Αυτή που καταδιώκει το τώρα μου,
Αυτή που δεν έχει έρθει ακόμη...

ΓΙΑ ΜΑΣ

Μόνο για μας,
για τις στιγμές μας,
Μόνο για μας,
Για την αγάπη μας,
Μόνο για μας,
Για τα βράδυα μας,
Μόνο για μας,
Για τα γέλια μας,
Μόνο για μας,
Για τους καυγάδες μας,
Μόνο για μας,
Για τον έρωτά μας.

Μόνο για μένα,
Για το πως σ’αγαπάω,
Μόνο για μένα,
Για το πως λέω το ονομά σου,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε κοιτάζω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε φιλάω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σ’αγγίζω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε νοιάζομαι,
Μόνο για μένα,
Για το κενό που σου γεμίζω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε χαζεύω όταν κινείσαι.

Μόνο για σένα,
Για τις βόλτες μας,
Μόνο για σένα,
Για τα παιχνίδια μας,
Μόνο για σένα,
Για τα χάδια μας,
Μόνο για σένα,
Για τα βλέμματά μας,
Μόνο για σένα,
Για την αγωνία μας,
Μόνο για σένα,
Γιατί δεν μπορείς χωρίς εμένα
Μόνο για σένα,
Γιατί τίποτα δεν είναι σαν εμάς,
Μόνο για σένα,
Γιατί έχεις βρει Αυτό σ’εμένα.

Μόνο για σένα και για μένα!

Baudelaire...

LE REVENANT

COMME l'oeil fauve,
Je reviendrai dans ton alcôve
Et vers toi glisserai sans bruit
Avec les ombres de la nuit;

Et je te donnerai, ma brune,
Des baisers froids comme la lune
Et des caresses de serpent
Autour d'une fosse rampant.

Quand viendra le matin livide,
Tu trouveras ma place vide,
Où jusqu'au soir il fera froid.

Comme d'autres par la tendresse
Sur ta vie et sur ta jeunesse,
Moi, je veux régner par l'effroi.

Μετάφραση...

Ο ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ

Καθώς οι δαίμονες με τ'άγριο μάτι
θα σου ξανάρθω σιγά στο κρεβάτι
και θα γλυστρίσω κοντά σου αχνός
σαν τα φαντάσματα της νυκτός.

Ξανά θα σου δώσω μελαχρινή μου
σαν το φεγγάρι ψυχρό το φιλί μου
και χάδια τέτοια σαν του φιδιού
που σέρνεται πλάι σε τάφο νεκρού.

Και μόλις φέξει η αυγή πελιδνή
τη θέση μου θα βρεις εκεί αδειανή
και κρύα ως που να ρθει πάλι το βράδυ.

Οπως οι άλλοι μ'αγγαλιές και χάδι...
στη νιότη σου και στη ζωή σου εδώ
θα βασιλέψω με τη φρίκη εγώ.


Με αφορμή τα κείμενα της Μαρίας :)

ΑΓΑΠΗ

Το αιώνιο θέμα....

Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Ευτυχισμένη η στιγμή που εσύ κι εγώ
καθόμαστε μες στο παλάτι,
δυο μορφές, δυο σώματα,
αλλά μια ψυχή, εσύ κι εγώ.
Τα χρώματα του τεμένους και τα κελαηδήματα των πουλιών
μας προσφέρουν την αθανασία.
Τη στιγμή που θα μπούμε στον κήπο, εσύ κι εγώ,
τ'αστέρια τ' ουρανού θα 'ρθουν από πάνω μας
για να μας φωτίσουν,
θα τους δείξουμε το ίδιο φεγγάρι, εσύ κι εγώ,
εσύ κι εγώ θα χαθούμε μαζί μέσα στην έκσταση,
χαρούμενοι κι αδιάφοροι για τις ανόητες φλυαρίες,
εσύ κι εγώ,
όλα τα πολύχρωμα φτερωτά του ουρανού θα μας ζηλεύουν,
εκέι όπου θα χαιρόμαστε μ'αυτό τιν τρόπο,
εσύ κι εγώ.
Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη στιγμή μας,
όπου, εσύ κι εγώ, καθισμένοι στην ίδια άκρη,
θα είμαστε μαζί ο εραστής και ο αγαπημένος,
εσύ κι εγώ.


Με αφορμή το βιβλίο που μου χάρησε ένας πολύ καλός φίλος.
Το ποίημα είναι του Τζαλαλουντίν Ρουμί, ενός τούρκου ποιητή και στοχαστή που γεννήθηκε κάπου στα 1200μχ.

Αέρας...

Καλημέρες, καλημέρες :)

Ετσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο και με αφορμή τον αέρα...

Νεράϊδες...

Καλημέρες και χαμόγελα παραμυθένια

Με αφορμή ένα παραμύθι...